Anneke Kempkes-Verweij

Anneke Kempkes-Verweij is haptotherapeut in Kudelstaart: haptotherapie-kempkes
 

 
Anneke voor haar praktijk

Anneke Kempkes-Verweij is 73 jaar, haar haptotherapie praktijk heeft zij aan huis in Kudelstaart. Op 70 jarige leeftijd kondigt Anneke aan te stoppen als haptotherapeut. Van helemaal loslaten komt het echter (nog) niet. ‘Hier voel ik een heen en weer gaande beweging. Deze praktijk is de enige plek waar ik zo dichtbij en zo in contact ben met mijn medemens. Dat is heel mooi en kwetsbaar. Dankzij mijn patiënten leer ik nog steeds veel over mezelf. Daar ben ik dankbaar voor. Ik prijs mezelf gelukkig.’

 
 
 





Anneke start haar carrière in de fysiotherapie. Eerst met haar praktijk in Arnhem, later in Kudelstaart. Ze wordt moeder van 4 kinderen. In haar werk als fysiotherapeut hoort ze van collega’s wel eens iets over Frans Veldman. ‘Maar ‘voelen’, dat hoefde ik niet meer te leren na zo veel fysiotherapiepraktijk jaren. Althans dat was destijds mijn overtuiging.’ Toch raakt Anneke nieuwsgierig naar de haptonomie. ‘In mijn praktijk zag ik patiënten terugkomen met klachten waarvoor ik ze al behandeld had. Ik besefte dat er blijkbaar meer nodig is dan oefeningen alleen, om de klacht te verhelpen.’ Toen al zocht Anneke naar iets dat méér kon betekenen voor haar patiënten.
 

 
‘Ik zocht contact met Frans Veldman, Frankrijk lonkte. Maar Frans tipte me op de mogelijkheid de opleiding in Nederland te volgen. Dat was praktisch makkelijker haalbaar.’ Haar introductiejaar in de authentieke haptonomie volgt Anneke bij Frans Veldman jr. op het Wetenschappelijk Instituut voor Haptonomie in Overasselt. De opleiding in zwangerschapsbegeleiding en Synesie I en II volgen. De haptonomie neemt Anneke daarna mee in haar praktijk; ze wordt fysiotherapeut op haptonomische basis. ‘Rond mijn 65e koos ik definitief voor de haptotherapie.’
 

 
Anneke in haar praktijk

 

‘Haptonomie betekent voor mij: meer ruimte voor mij en de ander. Mijn praktijk is één van de zonnen in mijn bestaan met een fijne hoge nok, hier heb ik de ruimte om rond te lopen en mijn patiënten te laten lopen. Dan kan ik zien hoe ze bewegen.’

 

 

 
 

 

Femke Kempkes, 1995 Er is altijd wel een deur die open kan, al is het maar op een kiertje.

Femke Kempkes, 1995
Er is altijd wel een deur die open kan, al is het maar op een kiertje.


 

Omdat Anneke regelmatig geraakt wordt door beeldende kunst brengt ze dit in, binnen haar sessies. ‘Kunst raakt mij in een diepere laag, het beroert en ontroert. Door mensen naar kunst te laten kijken en hierop te reflecteren, laat ik mijn patiënten praten. Ik stel vragen als ‘Wat zie je?’, ‘Wat neem je waar?’ en ‘Wat doet het met je?’ Dit geeft ruimte om te kijken naar de eigen beleving en vaak komen we dan tot bijzondere inzichten waar we samen mee verder kunnen.
 

 
 

 

©Petra Steffens

© 2015 Gerda Ponte / Logo & header door Nikitis ontwerpbureau